Ferðasaga
Góðan og blessaðann daginn. Vona að þið hafið tíma til að lesa, ef ekki, komiði endilega aftur þegar að tíminn er til staðar
.
Veit að þið hafið beðið lengi eftir þessari færslu en hérna kemur hún.
Ferðinn byrjaði á fimmtudag kl 15:30 en þá lagði ég af stað frá Höfn og var ferðinni heitið til Reykjavíkur. Rúnar frændi var með mér og getum við sagt að það var gargandi snild að hafa hann með, töluðum um allt á leiðinni (meira um bíla en eitthvað annað skulum við segja).
Ég man ekkert hvenar ég var kominn í borgina en það skiptir engu
. Ég man bara að þegar að ég var kominn og var að fara að sofa, gat ég það bara alls ekki, sofnaði ekki fyrr en um kl 02:00 og þurfti að vakna kl 05:30 á föstudagsmorgun.
Semsagt kl 05:30 vaknaði ég svo með Steina bror og gerðum við ekki neitt nema seta smá rakspíra á okkur, smá vatn í hausinn og svo útí bíl og þaðan til Keflavíkur. Vorum komnir þangað um 07:00 og tók það ekki langan tíma að fara í gegnum tollin og þess háttar, við erum svo saklausir að engin athugasemd var gerð við okkur á þeirri leið
. Það breggst ekki að þegar að maður er nálægt höfuðborgarsvæðinu hittir maður einhvern sem maður þekkir en Jóna á Stofunni var þarna.
Svo kl 09:00 var hoppað uppí vél og haldið til London, vægast sagt var spenningurinn óbærilegur. Ég var alveg dauð þreyttur og steinsofnaði með Rocky Horror tónlistina í eyrunum, vaknaði stöku sinnum upp við perralegu röddina sem að Emil á að tala í þessu leikriti, held að hann sé eini sem ég sé fyrir mér í þetta
. En maður svaf í góðan tíma og má segja að maður vaknaði ekki fyrr en maturinn var borinn fram og svo sofnaði maður sér aftur þar til að maður var að nálgst Englandið. Við lentum og maður sá strax stærðarinnar borgir út um allt og loks bennti Steini bror mér á London og þá vissi maður að þetta var ekki draumur, þetta var allt draumi líkast. Um leið og við lenntum sprettum við bræður upp og fórum út. Ef að það hefði verið tekinn tíminn á okkur labba alla þessa leið þá hlítur það að vera heimsmet, hann er með svo langar lappir að ég þurfti nánast að hlaupa á eftir honum (í þessari flugstöð var svona göngubretti sem að fór áfram, mjög líkt og rúllustigi en maður fór oooofur hratt þegar að maður labbaði á því, gerist ekki oft hjá mér
). Við byðum endalaust eftir töskunum okkar en um leið og þær komu vorum við eld snöggir út og tók helvíti langt labb við og var ég ekki með léttari töskuna af okkur tveimur en maður lét svita og blóð í þetta, bóstaflega! Það voru teknar nokkrar lestir áleiðis til Liverpool-borgar en þegar að við komum að seinustu lestinni spretti Steini á undan mér til að ná almennilegum sætum fyrir okkur bræður, og gekk það. Við vorum búnir að koma okkur fyrir þegar að allir stóðu upp og hlupu út. Þá þurfi endilega að skipta um lest og þurfti Steini aftur að spretta á undan og ná góðum sætum, sem honum tókst en fókið sem sat fyrir framan okkur í lestinni sem fór ekki af stað, tóku sætin og var aaaallt kjaft fullt. Eini kosturinn við þetta var að brosa og setast einhvernstaðar, en við settumst niður í milliganginum í lestinni (þar sem að allir labba inn um hurðirnar og á milli klefa). Sem betur fer keypti Steini spilastokk og við sátum þarna og spiluðum. Kom mér á óvart að við vorum auðvitað fyrir nákvæmlega öllum sem löbbuðu framhjá en það voru allir sem sögðu við okkur ,,Sorry guys”. Bretar mega eiga það að þeir eru svakalega kurteysir (ekki eins og Rooney og Carra, fá lögguna upp á móti sér sem og dómara). En við spiluðum í 2 tíma þar til að við sáum að það voru tvö laus sæti og við hlupum og settumst þar, og var það enginn sem að hennti okkur í burtu
, sem betur fer, hefði rotað hann en við vorum vel marðir á rassinum.
Þetta var ekkert nema ævintýri hjá okkur en þetta var rétt að byrja get ég sagt ykkur.
Svo komum við til Liverpool þar sem að Matty, alger snillingur, tók á móti okkur. Þetta er svartur gaur sem að hefur einn besta húmor sem ég veit um. Hann skutlaði okkur á pöbb þar sem sem að Lee beið eftir okkur en það er annar vinur Steina (þeir eiga eftir að koma margir hérna inní). Á þessum pöbb vorum við í dágóðann tíma þar til að við héldum upp í íbúðina sem við vorum í, en Sigurður Hjaltested (rétt skrifað Steini?) á þessa íbúð og er hún á 23 hæð við hliðina á Raddison-hotel en ég kem betur að því hversu gott það hótel er.
Eftir að við komum okkur fyrir ákváðum við að leita þennan Andra uppi sem sagði okkur að hitta sig á föstudeginum þegar að við kæmum.
Okey, hérna kemur sagan af Andra, Jonna og Mæju. Þetta eru tveir bræður og frænka þeirra sem að söfnuðu sér pening í góðann tíma og ákváðu svo að flytja (bókstaflega) til Liverpool í Janúar og leigja þar íbúð. Þau ákváðu að safna sér pening og vera í Liverpool út leiktíðina...engin vinna, enginn skóli, enginn gróði á peningum heldur bara það sem þau áttu og svo er það bara yfirdrátturinn. Eins og Andri sagði þegar að við spurðum hann hvernig væri með yfirdráttinn og vinnu: ,,Það er seinni tíma vandamál, lifum lífinu á þessum tíma og komum svo heim að vinna”. Svona eiga alvöru menn að vera
.
En jæja, aftur að ferðinni bókstaflega. Við hittum þá niðri í lobbyinu á Radison og fengum okkur nokkra öllara þar. Eftir smá tíma þar héldum við uppí íbúðina þeirra og þar hittum við hina unglegu Mæju eða Mis.Hyypia
.Á leiðinni þangað var einhver helvítis runni sem var endalaust langur í báða enda og var svona pínulítill stígur í gegnum hann og ég, í mínu besta ásigkomulagi
, ákvað að fikra mig áfram í gegnum hann. En viti menn, þessi stígur hefur verið eftir kött eða eitthvað þess háttar, ég flaug á hausinn inní runnan og lá þar. Þegar að ég var kominn útúr honum fann ég eh stinga mig, og var þetta helvítis runni með nálum og stóðu þær í mér öllum, helvítis runni, besti vinur minn í þessari ferð...unei! En þar spiluðum við poker og vissi ég nákvæmlega ekkert hvað ég var að gera, og rökhugsunin ekki alveg á réttum stað
. Svo gerðist markt mikið og skrítið þarna heima hjá þeim skulum við segja, ég skildi allavega símann minn eftir þar eftir að ég lagði hann á kommóðuna hjá rúminu hjá strákunum en ég lagði mig víst aðeins þar, hélt kannski að ég væri kminn heima?! Tjah, skulum segja að myndir af þessu voru nóg
.
Á laugardeginum tóku veikindi við, var ekki alveg uppá mitt besta og var haldið á Andfield og var ferðinni heitir að Liverpool vs Barnsley. Fyrst var haldið á Park, sem er aðal pöbb hörðustu Liverpool manna, ég var þar sko
.
Þar hitti ég marga snillinga og þar voru mín fyrstu kynni af Pete Sampara (gooliði hann
, merkur maður) og ég tók í höndina á honum og hann sagði þá við mig ,,Haltu kjafti og farðu í rassgat”...heheheheh, í Bretlandi, býst maður við þessu? Nei! En þetta var ofur fyndið. Skulum segja að inná þessum pöbb var ekki mikil stemming en klósetferðir voru einkennandi hjá mér og var það ekki niðurgangur!
Svo fórum við á leikinn og sat ég, minn fyrsta leik, í THE KOP!!!! Það tók Steina og Sigga Hjallt fokking 5 ár að komast í THE KOP, það tók mig einn leik (Siggi ætlaði að drepa mig þegar að hann heirði það
).
Allir vita hvernig sá leikur fór og fer maður ekkert útí hann nema að þetta var ótrúleg upplifun, sjá allt svona skýrt og finna rafmagnaða stemmingu blossa upp. Eina marktæka var að Kuyt skoraði í þessum leik og var þetta fyrsti leikurinn minn, það gerist ekki oft
.
Eftir leik var farið á Park aftur og var ekki mikið ris á mönnum þar inni þar til að Andri tók sig til og byrjaði að dansa og syngja. Þá ætlaði þakið að rifna af öllu, það blossaði upp svakalegt stuð, nema fyrir Jonna, hann var dauður fram á borðið (í 5 tíma Hehehehheheh, en aldrei þessu vant var hann ekki þunnur daginn eftir, ömsi! Við bræður ákváðum svo að fara heim og buðum Andra, Jonna sem var að ranka við sér og Mæju heim og fá sér nokkra öllara en viti menn, það voru fleiri sem að fylgdu með. Hvítur maður frá Suður-Afríku að nafni Andie, sem er mesti snillingur sem að þú finnur í heiminum, kom með okkur líka en hann ætlaði að fá að sofna þarna þessa nótt því hann ,,misti” af lestinni til London, það hefur víst gerst oftar en einu sinni og oftar en tvisvar). Þá vorum við komin öll uppí íbúð og þá var bankað, þá stóð Matty fyrir utan og Mark, mjög stór maður sem að frussar mjööög mikið. Þá var öll hersingin komin uppí íbúðina okkar og var það alls ekki planað.
Þetta kvöld var frekar furðulegt því Andie sem er mjög stór á allavegu ákvað að verða svangur og tók eitthvað beikon, kveikti á ofninum og ætlaði að fara elda sér beikon um miðnætti en ég hélt ekki, þetta var morgunmaturinn minn. Ég tók beikonið og faldi það inní skáp inní herbergi en þeir voru mjög ákvafir að vilja þetta beikon, þeir Matty, Mark og Andie. Ég stóð í hurðinni til að passa matinn minn en þeir ákváðu svo að koma allir þrír og ná í beikonið og ég hef aldrei glímt við þrjá fullorðna menn áður, einn risa, einn hvítan Afríkumann og svartan gaur. Ég hélt þeim öllum úti fyrst en svo ruddust þeir inn en ég hélt þeim öllum ennþá, svo voru þeir að ná að ýta mér svo ég leit fyrir aftan mig, sá rúmið og sagði þeim að búa sig undir flugferð, þá litu þeir allir á mig og hristi hausinn en svo hoppaði ég, með þá alla í fanginu, aftur fyrir mig og lennti á rúminu. Þar hélt ég þeim öllum en þeir náðu svo að losa sig en það var aðalega af því að Mark lá ofaná mér og var að tala en samt bara frussa framaní mig. Nammi? Nei. Ég náði að halda þeim frá beikoninu í hálftíma en svo náði Andie því og ákvað að kveikja aftur undir. En ég hljóp fram og náði því aftur, varði það með svita og blóði og náði svo að að taka það án þess að þeir sáu, héldu að það væri í ofninum, og setti það á mjög augljósan stað, þar sem þeir myndu ekki leita og gekk það alveg
. Þegar að ég var alveg að sofna og Andie líka heirði ég allt í einu í honum ,,Hey, Ju. Remember that bacon at 8.30, then I will get hungry”. Hann var alveg að missa sig útaf þessu beikonu, alger mathákur. Svo var sofnað við hliðina á Steina en Andie ákvað að sofa á mínum stað og ég þurfti að sofa með Herra. Hrotu en ég gat varla sofnað útaf hávaðanum í honum
.
Sunnudagurinn fór bara í það að labba aðeins um borgina miklu en þessi ganga var ganga í leit að Ítölskum matsölustað sem að gerir frábærar pitsur, sem við fundum eftir hálftíma labb. Þarna var alltaf eitthvað kallað þegar að við löbbuðum þarna inn en pitsurnar voru alveg ágætar, panntaði það sama og Steini og hann vill alltaf að allt sé logandi sterkt á pitsunum og var að éta chilli eintóman fyrir 20 pund, og sagði að þetta hafi verið auðveld 20 pund
heheheh. Þegar að við komum til baka sáum við grindur í kringum Radison og sáum fullt að flottum bílum og komust svo að því að Inter liðið var staðsett við hliðina á okkur, þarna var samastaður þeirra á meðan að þeir voru í Liverpool.
Svo var farið uppí íbúð og prófað X-boxið og var Tiger Woods Pro...eitthvað spilaður (var mikið betri en Steini, og hann var pirraður ;D). Svo var farið til Andra og þeirra um kvöldið og var spilaður poker, en þetta kvöld tókum við bræður þetta. Steini vann fyrra spilið en ég slóg hann fyrstan út í seinna spilinu og vann svo á hærra pari, Andri varð frekar hissa þegar að hann tapaði þessu (pokerpeningar). Svo var bara farið heim og haldið í rúmið.
Mánudagurinn byrjaði frekar snemma og það var vaknað nánast beint í ferð um Anfield Road og Liverpool-safnið var það alger snild. Farastjórinn tók það strax fram að það mætti ekki hlaupa útá grasið, sem að var ömurlegt því þegar að ég sá það var ég ekki búinn að hlaupa í meira en viku og það var ofur freistandi að hlaupa útá, Steini var skít hræddur um að ég færi þarna inná en ef maður gerði það lennti maður í grjótinu
Hversu mikið ævintýri hefði það verið
. En sá dagur var frábær, við fórum í þessa ferð og fórum svo heim og höfðum það rólegt, þannig á lífið nákvæmlega að vera, hafa engar áhyggjur af neinu heldur bara lifa lífinu
.
Svo var komið að stóra deginum, ÞRIÐJUDEGINUM!!!!! LIVERPOOL VS INTER MILAN!! Dagurinn byrjaði í spennu, svaðalegri spennu. Maður vaknaði og maður fann hvernig loftið var spennuþrungið! Við bræður og Siggi og frú fórum af stað úr íbúðinni niður í bæ á pöbb þar sem að Mark var og fleiri góðir menn, minnir að hann heitir Dave og er með mestu röddina á Park eða stjórnar söngnum. Þar fór ég í mína einu búð sem að ég fór í allan tíman, ég keypti mér Liverpool búning með Carragher 23 aftaná!! Kóngurinn mun lifa lengi því ákvað ég að setja nafn hans aftaná bakið á mér.
Við komum svo á þennan pöbb og var fengið sér nokkra þar fyrir leikinn. Svo var haldið á Park og þegar að við komum þangað, vá, sögurinn, stemmingin, fjöldinn! Ég hef bara aldrei vitað annað eins, allir syngjandi, allir brosandi og allir í þvílíkum stemmara!
Svo var komið að því...að labba inná Anfield og labba í THE KOP á minn fyrsta Meistaradeildarleik. Á stærsta leik leiktíðarinnar fyrir mína menn! Ég fékk hroll niður í tær, því þegar að við löbbuðum inná völlinn þá var verið að syngja You'll Never Walk Alone. Þvílík snild, ekkert nema gargandi snild! Þegar að leikmennirnir löbbuðu inná var þetta svakalegt, það varð allt vitlaust. Allir vita hvernig leikurinn var og ekki er hægt að lýsa þessu með orðum! Þegar að Materatzzi fékk rautt varð allt klikkað, þegar að Kuyt skoraði varð allt snargeðveikt en þegar að Gerrard skoraði stöngin inn! Váááááááá.....það varð að sjóðandi vitlaust, allir hoppandi, öskrandi, grátandi og bara í sæluvímu! Að vera í The Kop þegar að Liverpool leggur Inter Milan af velli í meistaradeildinni, það er ólýsanlegt og ómetanlegt!
Eftir leikinn stóð maður og söng í ca. 20 mínútur og mjakaði sér svo niður aftur. Þá var haldið á Park aftur og þar var skemmt sér lengi vel þar til við fórum á einhvern annan pöbb og hittum það Ian Rush meðal annars. Þetta kvöld var gargandi snild, ekkert nema það!
Miðvikudagurinn var einnig góður, ég svaf frekar lengi og vaknaði svo og tók mig saman því við vorum að leggja af stað til London til að fljúga heim. Steini vinnur í Samskip og var 15 manna hópur Samskipsmanna á Radison og voru á tveimur Benzum sem að keyrðu þeim itl London og við fengum far með þeim á flugvöllinn. Þetta var mjög gott nema að það sprakk á leiðinni og það var óttarlegt gauf á þessum bílstjórum að skipta svo ég ákvað að grípa aðeins inní og gekk þetta mikið hraðar eftir það, stoltur eftir af því
.
Svo vorum við komnir til London og á flugvöllinn og sögðu þeir að það tæki alltaf langan tíma að fara í gegnum Heathrow (flugvöllinn) útaf miklum röðum í tollinum. En viti menn, það var nánast enginn þar, við bræður löbbuðum nánast beint í gegn og það var mjög þæginlegt. Sátum inná Heathrow í tvo tíma og höfðum það gott þar til að það kom að fluginu heim og ég get sagt að ég horfði mikið yfir England þegar að við flugum í burtu, þetta var svakalega flott sjkón að sjá allar borgirnar svona uppljómaðar.
Svo var sofið og horft á mynd á leiðinni og haft það mjög rólegt.
Við lenntum svo loksins eftir smá ókyrð á leiðinni, sem mér fannst þæginlegt (A), og röltum við bræður inní fríhöfnina og svona, hann keypti nauðsynjar fyrir Sóley og fjölskilduna en ég rauk að töskunum og var með þær klárar, var ekki mikið fyrir að versla í þessari ferð
.
Svo var komið að þeirri stundu þar sem ég steig inní Skodan minn, fákinn sjálfann og þá var lagt af stað í borgina og lagt í háttinn. Vorum komnir um 01:30 heim en ég náði ekki að sofna fyrr en um 03:00 en vaknaði kl 08:00 daginn eftir og lagði af stað heim.
Þessi ferð mun aldrei gleymast! Þetta var unaðslegferð í alla staði, maður upplifði allt. Tap, sigur, gleði og geðveiki
!
Vill einfaldlega þakka Steina Bróðir fyrir frábæra ferð og allri fjölskildunni fyrir að gefa mér þessa frábæru ferð. Enginn Liverpool maður getur beðið um eitthvað meira en svona fullkomna ferð, þetta var alger snild!
Andri, Jonni og Mæja, takk fyrir frábær kvöld og hlakka til að hitta ykkur aftur, hvort sem það verður í Englandi eða á Íslandi. Og Mæja, minntu Jonna á (ef hann les þetta ekki) að hann lofaði að koma á Humarhátíðina þegar að hann kemur til Íslands, hlakka til að sjá ykkur öll aftur.
Andie, Matty, Mark, Lee, Siggi, Hjördís og allir hinir, takk fyrir frábæra ferð sem að aldrei mun gleymast!
Steini, ætti ég að þýða þetta yfir á ensku eða skoða þessar feitu beljur ekkert á netinu? Vangaveltur.
Takk kærlega fyrir mig.